Bu hayat çok tuhaf.En iyi anladığımda bu.
Herşey ama her şey bir metafor bu dünyada.Herşey o kadar çok anlamlı ki ve bir o kadar saçma.Ben artık her şeyi anlamlandırmak istemiyorum.Benim bir anlamım olsun bu yeter.
Görüyorum ki her şey etrafımda bir öğretmen,birer kitap,birer abi kesiliyor.Fıkralara gülebilmek istiyorum...İçten yürekten gülüşlere katılmak istiyorum...Hani meşhur bir fıkra vardır: Adam,doktorun odasına buz gibi bir yüz ifadesiyle girmiş... "İyi güler doktor bey,benim bir derdim var" demiş."Ben gülemiyorum...Günlük hayatımda gülünç bulduğum bir sürü şey var.Gülmenin gerektiğini biliyorum,içimde korkunç bir gülme ihtiyacı da var ama ben gülemiyorum." demiş.
Doktor "Valla beyfendi bunun çaresi yok.Belki Modern psikoloji,size gündelik hayatın gülünç yanlarını keşfetmeniz konusunda yardımcı olabilir ama siz zaten gülünç bulduğum bir sürü şey var diyorsunuz.Gülme isteğinizde var ama gülemiyorsunuz.Bunun çaresi yok." Adam "Tahmin etmiştim zaten"deyip üzgün bir halde çıkarken,doktor arkasından seslenmiş: "Aklıma bir şey geldi.Bakın,şu yakında bir sirk var.Orada çok yetenekli bir palyaço var.Sizin durumunuzdaki bazı hastaların o sirke gidince,palyaço ne yapıp edip onları güldürüyormuş.İsterseniz siz de bir deneyin." demiş. Asam bütün sıkıntısıyla "Mesele de bu ya Doktor bey.O palyaço benim" demiş.

Ben o palyaço olmak istiyorum.Yüzümdeki boyaları silmek istiyorum.Kimseyi kötülemek için de söylemedim bunları.Kimseyi karalamak niyetinde,rahatsız etmek niyetinde değilim.Hepimiz iyi insanları.Hiç birimiz tek başımıza kendimizi koruyabilecek güçte değiliz.Ahir zamanda insanın alın yazısı okunaklı olmuyor,insan olmak dokunaklı oluyor hepsi bu!...
                                               Mahmut Karabulut